به یاد شهید راه علم و فناوری «دانشمند شهید مسعود علیمحمدی»
شاید جنگ پایان یافته باشد اما مبارزه هرگز پایان نخواهد یافت ...
شهید سید مرتضی آوینی
أَشْهَدُ أَ نَّک َأَطْفَأْتَ الْفِتَنَ ، وَ دَعَوْتَ إِلَى الرَّشادِ ، وَ أَوْضَحْتَ سُبُلَ السَّدادِ
گواهى میدهم که تو آتش هاى فتنه را خاموش نمودى، ودعوت به هدایت و
استقامت کردى، و راه هاى صواب و حقّ را روشن وواضح گرداندى
فرازی از زیارت ناحیه مقدسه
چه کربلا ست که آدم به هوش می آید
هنوز ناله زینب به گوش می آید
چه کربلا ست کز آن بوی سیب می آید
صدای ناله ی مردی غریب می آید
چه کربلا ست که سقای آن شده بیدست
عدوزکینه سرش با عمودکین بشکست
چه کربلا ست که بوی عبیر می آید
صدای کودک نا خورده شیر می آید
مردم 19 دی 1356 کجا هستند؟
رژيم پهلوي با اقدامي ناپسند و ضد ديني، در هفدهم دي ماه 1356 مقالهاي توهينآميز عليه حضرت امام با نام جعلي رشيدي مطلق در روزنامه اطلاعات درج نمود. نويسنده اجير شده ساواك در اين مقاله با وقاحت كامل سعي كرده بود با اهانت به امام، به زعم خود شخصيت رهبر نهضت را بشكند و امام را به طرفداري از مالكين و شهرتطلبي و عامل استعمار بودن متهم نمايد.
و امروز در نظام جمهوری اسلامی روزنامه اطلاعات باز دوباره مقاله توهین آمیزی نسبت به رهبر معظم انقلاب ، ولی فقیه و جانشین امام خمینی چاپ نمود. مقاله ای که در آن سراسر توهین های مستقیم و غیر مستقیم به امام خامنه ای به قلم یک سردار!! درج شده سرداری که پیش تر محمد نوری زاد او را سفارش به نامه نوشتن کرده...
محمد نوری زاد در یکی از نامه های خود از قول یک سردار به خود می نویسد : "اینجانب نیز چون شما سالهاست شاهد جهل و جاه حاکمان کشور بوده و از وقایع تلخ سالیان پس از انقلاب به خصوص کودتای انتخاباتی وحشیانه وشرم آور خرداد 88 و جنایت های پس از آن رنج ها برده ام".
با دیدن آن مقاله توهین آمیز شکی باقی نمی ماند که این سردار همان سردار علایی است که به نوری زاد نامه نوشته است و در آن نامه، توهین های بدتر و سراسر اهانت را به نظام ، رهبری، دولت و سپاه کرده اند.
برادران و خواهران گرامی، مردم پس از اهانت به حضرت امام در روزنامه اطلاعات در هفدهم دی ماه 1356 در روز 19 دی قیام کردند و اکنون ما پس از اهانت به رهبر معظم انقلاب امام خامنه ای چه عکس العملی نشان می دهیم؟
امام خامنه ای
.jpg)
نمیدانم خدای چه؟ خدای که؟
خدای اسیران غروب کربلا؟ یا خدای کاروان کوچههای تنگ و تاریک کوفه؟
یا خدای صبر و رضا، در جشن سال نوی مردم کوفه، در نزدیکیهای دارالعمارهی عبیدالله بن زیاد بن ابیه...
خدای تن رنجور زینالعابدین علیهالسلام، رنجور از آهن غل و زنجیری که از نور آفتاب، داغ شدهباشد.
خدای مفسّر قرآنی که شاگردانش، پای سر برادر شهیدش پایکوبی کردند...
خدای کودکانِ کاروان...
خدای منزل به منزل، همسفری با رئوس شهیدان...
خدای رسولِ «نهضتِ حسینیالبقاء»، که فتح دلهای مردهی «سرزمینهای اسلامی« رسالتش بود.
خدای «کوفه»، «نخیله»، «دیر عروه»، «تکریت»، «وادیالنخله»، «لینا»، «دیر راهب»، «موصل»، «سلیمان»، «تلعفر»، «سنجار»، «نصیبین»، «عینالورود»، «قنسیرین»، «حلب»، «کفر طالب»، «سیبور»، «حماء»، «حمص»، «بعلبک»، «صومعه راهب»، «شام»، «شام»، «شام»، «التنف»، «الرتبه»، «طلیحه»، «انبار»، «رمادی»، «عینالنمر»، «کربلا».
کاروان راهی مبدأ حرکت خویش است و از نور به نور، از شور به شعور، از طور به ثور بازمیگردد.
«اربعین»، قرارگاه «کاروان» است... «اربعین»، فصل «رجعت» به آبوگل «خلقت» بشر است... آب «فرات» و خاک «قتلگاه»... ریشهی «کاروان» در خاک «نینوا» بیدار است.
میتپد.
همه از «کربلائیم»... و به سوی «کربلا» بازمیگردیم...
***
اگر تا امروز، با کاروان همراه نشدیم، از امروز تا 20 صفر1433، تا 20 صفر1390، تا 20 صفر2012، روزی چند دقیقه با این کاروان باشیم... تا «اربعین».
به نام خدای «اربعین»
به افتخار ذهن خلاق و قلم زیباش صلوات
من از
ابتدا اینچنین بودهام
که از
دست شیطان نیاسودهام
خودم
خستهام از تمام خودم
از این
هرزگیهای بیهودهام
نمیدانم
از پولهای حرام
و یا از «ابوذر»
من آلودهام
نمیدانم
افراط و تفریط چیست؟
چرا خارج
از حد و محدودهام؟
نه وقتی
که بودم طرفدار «حق»
نه حالا
که خودکار فرسودهام
بگردی
تمام وجود مرا
نیابی
یکی «راست» در رودهام
بگو «محرمانه
به آن رهبرم»
من از
ابتدا اینچنین بودهام
-باغبون-
فَاتَّبِعُواْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (آل عمران - 95)
